11
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
2340
Okunma

Bir şiir kadardı belki hayat,
belki sen kadar yalnızdım yazdıklarımda.
Pes etmek nedir bilmedim hiç,
kıssamda geçmişte yaşadıklarıma,
sen kadar yalnız değildim ben.
Gökyüzünün her metrekaresine yazıldın,
tıpkı kaderimde aldığın rol gibi.
Bazen yağmur oldun yağdın,damla,damla üzerime.
Bazen kar oldun,buz tuttun yüreğimde.
Ben ,sen gibi yalnız değildim aslında,
saracak kollarım vardı ,ısıtacak bir kalbim,
şefkatle bakacak gözlerim.
Ama sen...sen yine değerini
bilemedin...
Şimdi ben,sen kadar yalnızım,
şiir kadar sessiz,
gökyüzünde bir damla,kum tanelerinde,
can yakanım...
Ah kalemim!
En sadık kalan tek dostum benim.
Gönlümü tek sen bilir,
söz olur satırlara işlersin
Gün olur,gözlerden düşersin.
Ey cemaat-i müslim! Nasıl bilirdiniz ?
Ruhunu ilmek ilmek işledim,satırlara döktüm,
anlatacak daha ne kaldı ki !!!
Bakmayın siz benim gamlı baykuş misali gönlüme !!!
Aslında ben,diyar tepe gezmiş,
en nadide mahzenlerde, değer kazanmayı beklemiş,
ruh-u sergüzeşt zamanlarda yaşamış,
bencil bir benliğim...Yaşamaksa !
Ben zaten ,hayatın
kendisiyim...
B.KAVAS.
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.