Bu toprağa beraber düşenlerin,
Omuz omuza göğüs göğüse dövüşüp;
Koyun koyuna yatanların arasında
Nicedir, ayrılık rüzgârı eser imiş.
Aslında sen senmişsin yıllardır,
Ben de ben sadece

Hepimiz Anadolu’dan gelmemişik esasında
Sen Plüton’dan, bende daha uzak doğudan,
Ne Truvalısı, ne de Hitit’i var olmuş dünde
Bugün de ütopyaymış zaten beraberlik denen

İnanma bunlara sen, çocuk
En iyisi, kapa kulaklarını
Edepsiz kelimeler duyuyormuş gibi
Zira bu halkın ayrı gayrı bilmesindense;
Yok olması daha iyidir.

İşte bu sebepten bir gün,
Pazar yerinde, elinde üzerine bağlı bombanın
Pimini tutan bir şair görürsen eğer,
Sakın şaşırma bakayım,
Sadece izle ve gör,
Bak, ölüm herkese nasıl eşit davranacak?
Pimi çektiğinde bu adam,
Anlaycaksın ki;
Ölüm yine kimlik tanımamış olacak

Düşen baş, kopan kol için üzülmeye kalkarsan da
Bir avuç insan niyazi olmuş demektir,
Fakat bir avuç insana anlatabilirsen sen
Barışı, kardeşliği,
Dostluğu ve sevgiyi
Bu şair,
Kim bilir, daha eli kadın eline değmeden,
Bilmem kaç yaşında
Dipsiz kuyularında cehennemin,
Bir hiç uğruna
Yanmıyor olacak.

Durma çocuk!
Anlat, onlara anlat!