Değerli şair,

Şiirinizi güzel bulduğumu, bir takım ses arızalarına rağmen ekseriyette akıp giden bir havasının olduğunu söylemeliyim. Diğer şiirlerinize bakma fırsatım olmadı; ama onların da en az bu şiir kadar güzel olduklarını düşünüyorum. Bu şiir vesilesiyle size birkaç şey söylemek istiyorum.
Serbest şiir tarzların en zorudur; çünkü hiçbir ölçüsü, yardımcı hiçbir enstrumanı yok. Bütün bu yokların içinden bir ahenk çıkarmak, bir hava tutturmak oldukça güçtür. Şiirin endişesini taşıyanların bunu çok iyi bilmeleri gerektiği kanaatindeyim. Serbest şiir yazanların 'mısra' kavramını çok iyi hazmetmiş olması lazım; çünkü her mısra şiirin mimarisine büyük katkılar yaptığı gibi büyük olumsuzluklara da sebebiyet verir. Çok iyi söylenmiş bir mısranın arkasından gelen kötü bir mısra, öncekinin sihrini de silip süpürür. Bu sebeple her mısra kendi içinde -anlamdan ziyade ses olarak- tam bir bütünlük taşımalıdır. Mısra içindeki bir kelimenin lüzümsuzluğu o mısrayı öldürmeye yeterli bir sebeptir. Yazdıklarınıza karışmak gibi bir haddim olamaz. Bunun şuurunda biriyim; ancak müsaadenizle söylemek istediklerimi bir mısra üzerinde sizinle tartışmak istiyorum:

"karla birlikte her evden
ikişer üçer çoCuk yağardı kaldırımlara"

Birinci mısrayı bir kenara bırakıyorum. Asıl üzerinde durmak istediğim ikinci mısradır. Ben şiiri okurken mısranın başındaki üleştirme sıfat ikilemesini kaldırıp okudum. Gördüm ki mısranın akıcılığı arttı; üstelik anlamı da genişledi. Bunu bir tenkit gayesiyle değil, mısra üzerinde çalışmanın ne kadar önemli olduğunu göstermek endişesiyle söylüyorum. Umarım meramımı anlatabildim.
Şiirdeki duygunun çok yoğun olduğunu söylemeliyim. Önemli olan yazarken içinde bulunduğumuz ruh hali değil, o ruh halini mısralara ne ölçüde dökebildiğimizdir. Dolayısıyla bizi şair veya sıradan biri kılan da bu hususiyettir. Ben bu şiirin biraz daha sabırla, biraz daha ihtimamla işlenmesi halinde çok daha güzel olacağına inanıyorum.
Çok daha güzel şiirlerde buluşacağımıza inanıyorum...

Sevgi, saygı ve selam ile...