Gözlerimi açtım dünyaya,
Önce annemi, sonra babamı gördüm.
Beyaz badanalı bir ev vardı,
Ömrümü burada tükettim.
İnsanları tanıdım akabinde,
Yaşadığım şehri ve doğayı.
Baharlar gördüm,
Yeşil tonlarıyla gülen.
Beyaz karlı, kış geldi,
Soğuk havayla ürperten.
Güneşi, yıldızları keşfettim,
Geceyi ve gündüzü.
Mavi misketti dünya,
Nehirlerle örgülü.
Güldü bana andromeda,
En parlak haliyle,
Yıldızlar ışıldadı,
Yaradanın aşkıyle.
Gezegenler el salladı,
Dokuz kardeş misali,
Sevgi, merdiven olsa,
Uzanıp, tutsam ellerini.
Rüzgar, yanılttı bulutları,
İndirdi, önce yağmuru.
Şimşeğe yırtınmak kaldı,
Sürtündükçe yukarı.
Sıcak magma çekirdeği,
Püskürttü gayzerini,
Açtı derin yarayı,
Yırttı litosferini.
Eksik kusur aradım,
Sonra buldum kendimi.
Oysa, ben tasarım harikasıydım,
Aşamadım bendimi.
Her şey belli nizam halinde,
Sanatsal gözle bakınca,
Seviyorum bu sanatçıyı,
Aşkı kalbime akınca.

İsmet CAN