Siz hiç Karadeniz’i ağlarken gördünüz mü?
Ben gördüm. Hemde bu gece!
Sabaha kadar karşımda çaresizce çırpındı.
Bana benim söyleyemediğim her şeyi dalga dalga söyledi.
Her dalgasında fısıldadı içindeki öfkeyi...
Sanki karanlık, sessiz şehre sesleniyor gibiydi.
Ama şehrin umrunda değildiki dalgaların haykırışları...

Karadeniz benimle benim için ağladı sabaha dek.
Kıyıya vuran her dalgada göz yaşı vardı umarsızca dökülen
Ve her göz yaşında ise hayal kırıklığı vardı bana ait.
Sonra karadeniz sustu, şehir konuştu sıra bende der gibi...

Ama şehrin derdi başka!
O yeni bir güne başlıyor telaş içinde
Dünü unutmuş bu güne başlamanın heyecanı içinde
Sizde öyle yapın der gibi sis örtüsünü attı üzerinden
Ve tüm canlılığıyla gülümsedi bize...
Dediki ’günaydın’...

Sanada günaydın Samsunum...

Tuğrul Dinçer/samsun
20 Ocak 2010