Üzgünüm…
Bu son esaretim bedeninde ki
Aşkın göz yaşarı damladı son kez.
Ağrısız acısız olacaktı güya…
Sebep sonuç ilişkisi değil artık bunlar .
Yaşananların birikintisi bu ayrılık…


Üzülme !!!
Lütfen üzülme adamım,
Biz bir elmanın iki parçası olamadık ki;
Bir yüreğin iki parçası olalım.
Zamanın eli değdi üzerimize,
Sadece biraz sabır geride kalanları hatıra olarak bırakmak için.


Üzülme!!!
Üzülme hayatıma neşe katan adam.
Üzülmek için sebep yok artık,
Her güzel masal gibi mutlu sonla bitmedi bu aşk masalı.
Ama üzülme;
Çok güzel temalar çıkaracaklar bu masalı okuyan yürekler.
Bakarsın bizim gibi hatalar yapmazlar.
Ya da bizim yolumuzdan yürüyüp meçhulde kayıp bir zaman dilimine adım atarlar.


Bırak artık adamım bırak!!!
Ruhum özgür kalsın.
Hayatımın adamı olmasan da hayatıma anlam katan adam ol istiyorum.


Üzülme lütfen !!!
Aradığım adamı bulmam için özgür bırak ruhumu.
Belki yeni bir masalda bulurum aradığımı.
Belki bulurum umduğumu ve biten hikayemizden çıkardığım çetelemi uygularım,
Ha !!! ne dersin adamım ?
Belki mutlu olurum bende gerçek masallarda ki kadar.
Ne dersin adamım ?
Olurmuyum ??
Olurmuyuz??


“Yeni bir aşk masalında buluşmak üzere adamım;
ÖMRÜM diyeceğim bir aşk masalında buluşuruz belki
Belki başka iki yürekte canlanır ruhumuz ;
Umarım mutlu oluruz adamım.
İki beden tek ruh olmak dileğimle…”

Özlem SUBAŞI
03 Ocak 2010