" Sana ’’gitme’’ dediğimde,
saat ’’gitme’’yi bir geçiyordu;
’’Etme’’ diye haykırışlarım
sanki bin yıl geriden geliyordu...

Dost sesin, dost nefesin uzakta şimdi.

Yokluğun yük olup ağırlaşmaktayken omuzlarımda
ağır çalınan o parçanın hüzünlü kemanından mı
ağlama nöbetleriyle sabah olan gecenin yorgunluğundan mı
hasretin soğukluğundan mı bilmem ama
çatallaşmaya başladı sesim."


Ah o keşkeler..."Gitme, gitme..." diye atılan çığlıklar...Yine de -önlenemeyen- gidişler...Ve parçalanışı yüreğin...Dostun milim milim eksilişi ve meşum yitişi...Nereye, hangi yöne, sahi nasıl yitti, bilinmez ki! Bilinen tek şey; avuç avuç içilen ama yine de kanılamayan hasret, acı, geri gelmesi mümkün olmayan...Keman da anladımı ne! Bir acaip sesi; batırma dedikçe batar nefesi nefesime...Oooffff offf...!


Saygıdeğer şair, Ufuk BAYRAKTAR;

Ben mi yazdım bu kısa ancak içeriğindeki derin duygularla dolu, çok içten,yalın ve akıcı şiiri, yoksa...Yoksa, ben söyledim de siz mi yazdınız?
Hep derim: şiir hayata dokunmalı, yüreğe, insani olana...İşte o zaman ben yazmışım, sen, o...denilerek, içinde kendi yansımamızı buluruz. Tam da budur şiir. O güzel kaleminize saygı ve başarı dileklerimle...