Çiçekleri büyüten,
Doğaya hayat veren
Topraktır sevgi.
Onsuz yaşanmaz ki.
Hava gibi, su gibi.
Yazık,
Herkeste bulunmazki.
Sel olup umutları götürecek,
Deli yağmur için hazır,
Karabulutlar gökyüzünde.
Hüzün sisi çökmüş dünyama,
İçim acıyordu.
Bir parçam yok olmuş,
Bağrım yanıyordu.
O kadın;
Zayıf olduğum anımda
Yaklaştı sinsice
Girdi benliğime,
Duygularım elinde
Oynadı kendince
Şeytansı bir biçimde.
O kadın;
Meğer bir fahişeymiş.
Kim bilir kaç kişi,
Üstünden geçmiş,
Zevkini tatmin etmiş.
Saf mıyım ben ne?
Kötülük yok ki içimde.
Şehvet abidesiydi
İki kadeh içince.
O kadın;
Bilinmez, ne isterdi
Gerçeği hep gizledi.
Küçüldü birden, söyleyince
Değişti yüzünün rengi.
O kadın;
Kırıp döksede kalbimi
Topladım, onarmak için.
Kim bilir, şimdi kiminle?
Ruhu hasta, onuru yok.
Alışmış bir kere,
Yazık etti kendine.

Suskunyolcu