bana
uzaklardan
ılık nefesli şehrin doğusundan
gözlerini kapatıp
kalbini açıp gelmişsin
ayrı kaldırımlarda aynı taşı çiğnemişiz
sen aynı ayrılığın bağrından
ben görmediğim gözlerinin akından düşmüşüm buralara
ak pak bir geçmiş dökülmüş önümüze
ak pak bir hüzün

işten eve gelirken
belki bir çınarın
belki bir erguvanın ruhu sinmiş üstüne
kavuşamayan seslerimizin
ayrı kalmış sözleri düşmüş dizelere
sende bir matem kalmış
bende
karadenizde bir meltem...

senden sadece bir gülümseme var gözlerimin önünde
senden koca bir ayrılık
ayrı dünyaların insanıydık
tanıdık
fakat
alışamadık..

şimdi
körelttiğimiz gözlerimizi açma vakti
şimdi
ayrı güneşlerin ısıttığı dizlerimizi örtme vakti
biliyorduk
sorgulamıyorduk
bazen bu ayrılığı taşıyamıyorduk
sözlerimiz hüzne düştü
ıslattı ikimizi
sözlerimiz bir görüşte
dağıttı kederimizi
lakin
hisler uzaktan hoş gelir
düşler ıraktan...
koşmasak da bir aşkın arkasından
bana
insan olarak son bir söz söyle
istanbul hatırına
gülen gözlerinin hatırına bir fotoğrafta
bana bir şey de
sineme çekerim
ya da çekip giderim
ama
bir fotoğraf aşkına gözlerimde eskittiğim
bana bir şey söyle büyüğüm
bekliyorum...