PRENSES AĞLARKEN

Gönül sarayında bir Prenses ağlıyor,
Dağ gibi alevler yüreğini dağlıyor.

Aktı yanağından iki damla göz yaşı,
Görünmez derdinin ne sonu nede başı.

Sustum diyerek haykırdı duyan olmadı,
Dermansız dertlerine bir çare bulmadı

Duvarlarda yakılandı hep kendi sesi,
Duyupta gelmedi beyaz atlı prensi.

Gönül sarayında yaşarken tek başına,
Göz yaşları can vermişti herbir taşına.

Yüreğinde sevgi elinde gülü vardı,
Bildiği bir tek mevsim oda ilkbahardı.

Hekimler çare bulmuyor O’nun derdine,
Eriyip gitmekte böylece gündengüne.

Şifa ver Allah’ım bu bîçare kuluna,
Meded sende var bakma onun kusuruna.

Kemlik nedir bilmez yüreği sevgi dolu,
Vardı O’nun sana doğru giden bir yolu.

Bu gönül sarayının gülleri solmasın.
Bülbülün konduğu dala baykuş konmasın.

Ağlama Prenses her derdin var çaresi,
Devasız dertlerin başı gönül yaresi.

Hepimiz bir menzile doğru gitmekteyiz,
Bugün ayrı olsakta yarın birlikteyiz.
Cengiz DENEK 3.6.2009