Yağmur vardı…
Sen vardın her damlasında…
Ve son hıçkırıklarda boğuluyordu gece…
Soğuktu… Üşüyordum üşüyen duygularımla…
Ayrı iklimlerde aynı yağmurla ıslandı duygularımız…
Yüreğimizden gökkuşağı ağır ağır silinirken,
Koyulaştı renkleriyle aşkımız…
Bir bulutun rüzgarına yükledik hüzünleri;
Venüs gözlerimizde, ay dudaklarımızda,
Dilimiz aşk kırmızısı, yüreğimizde parlayan sevda…
Bir beyaz bulutun üzerinde açılsak semaya derken,
Susturduk tüm sesleri… Yükseldi kalplerimiz…
Bulut olduk, yağdık sevdalarla farkında olmadan…
Damla damla eridik bakışlarda…

Dağlar dev bir korku, hüzünler ise uçurum…
Dur durak bilmez gecenin kabusları sevdaya dolan…
Haykırışlar çığ gibi düşer üzerimize şehrin binalarından…
Bitmez gecelerle kavgamız, çekilmeyiz düş sokaklarından …

Bir şarkı düştü yüreklere…
Ve son hıçkırıklar boğuldu gecede
Yağmur çisil çisil yağarken…
Dertler çağıldar her nağmede ince ince, sızım sızım…
Dilimde bir segahsın yüreğimde sızım…
Göz pınarlarım çıkamadı saba’dan…
Söz bitti… Yürek çığlık çığlığa yine…
Sönmez yangınları bu sevdanın bilirim…
Yaslan yüreğinle yüreğime…
Nasılsa yandık yanacağımız kadar.
Savuralım küllerimizi semaya zerre zerre,
Olmasın ayrılıklar mahşere kadar…

Yağmur vardı… Sen vardın her damlada…
Bir gün…Açılır belki güllerim vuslata…
O vakte kadar olmasan da,
Gönlüm, avutur kendini düşler sokağında…

Erol Güldiken- 26.11.2009