Ömür geçse de
Çileler çekilse de
İnsanın şu gönlüne
Kara bulutlar çökmesin
Umutları tükenmesin

Ömür aktı yaş gitti
Hareketlilik de azaldı
Çöktü bedene yorgunluk
Beyin yoruldu
Düşüncelerde bile durgunluk
Yalnızlaşmasın gönüller
Esirgenmesin birbirinden mutluluk

Ömür geçer yaş gider
Kendinizi yaşlı sanırsınız
Hayatı tanımayan anlamayan
İnsanlar arasında yalnız kalırsınız
Yaşlandıkça hırpalanır
İnsanları daha da iyi tanırsınız
Ömür geçmeden yaş bitmeden
Rotayı sağlam çizeceksin
Her şeyin boş olduğunu
Bir ömür geçince mi bileceksin
Sen yaşlılığa değil
Kadere sığınıp inancını bileceksin
Artık fırsatlar kaçtı hesaplar tükendi
Sen bu alışverişe alışacaksın

Ne yazık ki şimdi maziyi anarsın
Geçmiş hatalarına yanarsın
Derken oradan buradan elim ayağım
İşitmez de olur kulağın
Tat tuz kaçmış gözler nemli
Yaşadığın her anın
Bir günün hesabı bile önemli
Eğilip kalkmandan
Ne durumda olduğun belli

Hayat ne geçmiş ne gelecek
Hayat yaşadığın an
Gençlik ihtiyarlık deme çalış
Sen boş geçen ömre yan