60
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
2046
Okunma

HER ANLAMDA DUYARSIZ İNSANLARA,OLAYLAR KARŞISINDA ÇARELER ARAMAK YERİNE UYUYANLARA,ÖNCE BEN DEYİP ,YALNIZCA KENDİNİ DÜŞÜNENLERE.SOSYAL YAŞAMDAN ETKİLENEREK YAZDIĞIM ŞİİRİM. KALEMİM ÖNCELİKLE HAYATA,AŞK SONRA...
Gri bir bulut kümesi etrafımı sarıyor
Ayaklarım ince bir çizide yürüyor
Kifayetsiz sözcükler birikiyor
Sımsıcak bir buğu yayılıyor
Nabzım atmıyor mu,neler oluyor?
Yudum yudum içerdim umutları oysa
Aşina değildim kör karanlıklara
Yüzsüz bir kurşun deliyor yüreğimi adeta
Tebessümüm kalmadı dudak kıvrımlarımda
Fecri görecek miyim acaba,puslu havada
Ne rüzgarlar,kasırgalar yaşıyor insanlar
Gül bahçelerimiz eziliyor ayaklar altında
Sen önce ben de,eğlen,gül,mutlu yaşa
Tasam,efkarım kendimden öte,yaşananlara
Şu hastalığından bana da bulaştırsana
Duyarsız kalayım bir ömür boyunca
Hayır yapamam,taşlaşamaz kalbim,asla...
HAZAN
2009
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.