1
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
2241
Okunma

Karanfil tohumları ektiğim yollarına
Kardelen çiçekleri olup açtın ne hikmet!
Hüzün mevsimlerinde çiçek açar oldun
Yaz mevsiminin sıcaklığını istemedin teninde
Nisan yağmurlarını reddettin yüreğinde
Kar beyaz kışların ayazına bıraktın
Kendi ellerinle yolduğun incecik yapraklarını
Bir kaval sesinde yitip gittin zamansız
Bir nehrin dibindeki kum tanecikleri
Bir ağacın en tepesindeki meyve...
Kaf dağının ardı kadardı uzaklığın
Ulaşılmaz olmaya çalıştın hep
Kendini hep ’’uzak’’ sözcüğünde buldun
Keşfedilmeyi bekledin o sözcükte
Sığabildiğin bunca sözcük varken sözlükte
Sözden uzak bir kelimeye mi sığındın?
Kalem bile seni yazmaya kıyamazken
Seni çizmeye üşüyen eller...
Ve bir de seni anlatamayan,
Bir ben...
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.