Gün, yangınlarla terk ediyordu yerini
akşamın alacasına.
Saatler süren aydınlığı yok oluyordu
karanlığın sinsi perdesinin arkasında.
Doludizgin geçen zamanların ardından
bitmezler başlıyordu.
Gün boyu saklanan anılar,
görüntüler,
sesler dökülüyordu
doğan her yıldızın eteklerinden.
Ve ay, yalnızlığa inat,
etrafını saran pırıltılarıyla,
gülümsüyordu
kendinden emin düşman misali.
Şimşekler çakıyordu uzaktan uzağa,
kara gecenin içinde
belirip kaybolan,
şeytan misali.
Yalnızlık akıyordu
şehrin damlarından aşağıya
dalga dalga.
Saat tik taklarını geri çekip
tembelce geriniyordu
asılı olduğu duvarda,
sanki işi ilerlemek değil de
durmakmışçasına.
Çığlık çığlığa bağırmak isterken yüreği
kapanıyordu dudakları
sesleri unutmuşçasına.
İsyanların kıyısına gelmişken bedeni
Bir pembelik yayılmaya başlıyordu
gecenin kararmış yanaklarına
Gün yeniden doğuyordu
gözlerinden ağlayarak.

Eser Aslanlı
izmir