Damlarında akşamın karardığı,

Yaşamı kıt,virane köyüm.

Kararan damların koyuluğunda,

Seni tadıyorum,yudum,yudum.

Sen,aydınlığa susayan,

Bilgi pınarından yoksun,Anadolu’mun parçası,

Unutulmuş,terkedilmiş köyüm.

Yalnızlığınla baş başa,

Kaderinin çizgisinde yürüyorsun.

Çiçeklerinin rengi sararmış,

Ağaçlar dökmüş yapraklarını.

Izdırap okunuyor gözlerinde insanların.

Izdırapların en büyüğü,en korkuncu.

Boynu bükük yavruların,

Meleşmiyor kuzuların.

Kuşlar ötmüyor saçaklarında,

Viraneleşmiş damların.

Sen kırkbin köyümden biri,

Yalnız bir tanesi,birbirinizin benzeri.

Sana kadar uzanmıyor ellerim,

Takılıp kalıyor , şehrin bacalarında.

Sen güzel ve cana yakın köyüm,

Unutulmuşsun medeniyetin aydınlığında,

Köylüm,terkediyor seni,

Özlemi ile şehrin,güzelliğin.

Halbuki sen daha bir başka,

Daha can bir güzelsin.

Adil ÜREKSOY