Koşuyorum, dumanlı hatıraların arasında

Ayaklarım çıplak
Ağzımda hülya teyzenin iğdeleri
Saçlarım ıslak
Hiç bir şeye aldırmadan koşuyorum
Bir elimde misket poşetim
Diğer elimle düşen pantolonumu tutuyorum
Çocukluğum takılıyor duman arabasına
Bütün oyunlarım sahipsiz kalıyor sokak arasında
Birde
Peşimden ağlayan göz kulak olamadığım kardeşim yol kenarında
Çocukluğumun ihanetine uğrayan sokağın
Uzaklaştıkça büyüyen suskunluğunda

Koşuyorum, dumanlı hatıraların arasında

Ne kaydırak taşım nede gazoz kapaklarım umurumda
İncir ağacının yaprağında takılı kalan tüf tüf kağıtlarım
Ağacın gölgesinde kuruyan ağzı ıslak hortumum
İçine telaşlı ayak izlerimden savrulan topraklar birikiyor
Misket çukurumun

Koşuyorum, dumanlı hatıraların arasında

Koşuyorum topuklarım yırtılırcasına
Sallandıkça parmaklarımı sızlatan misket poşetimi
Fırlatıyorum bir kenarıya
Dumanlar yükseldikçe gökyüzüne
Daha bir hızlanıyorum
Hızlandıkça sanki dumanlar ülkesine uçuyorum
Dumandan evler, arabalar, kuşlar
Ve hatta uçurtmalar görüyorum
Gökyüzünün en dumanlı maviliğinde
Yoğun duman şartları nedeni ile okullar tatil oluyor
Sen sun şişelerinde dumanlar satılıyor gazoz yerine
Bizim duman dede yine lastik ve kablo yakıyor
Dumanı hazır ateşlerde
Bağdaş kuruyorum dumanların en ihtişamlı yerinde
Her yanından duman çıkan cariyeler dolanıyor tepemde
Çocukluk aşkım burcuda içlerinde
Dumanlar ülkesinin en kuytu köşesinde
Başımızda dumanlar son veriyorum dumanlı düşlerime

Koşuyorum, dumanlı hatıraların arasında

Adımlarım küçüldükçe
Duman arabası ile aramızda kalan uzaklık büyüyor git gide
Düşlerim yavaşça kayboluyor
Duman arabası dumanlar ülkesine doğru uzaklaşıyor
Şimdi
Aşağı mahalledeki çocukların düşlerinden geçmeye gidiyor
Ardından öylece baka kalıyorum
Dudaklarımı şişirip alıngan bir ifade ile yüzümü asıyorum
Gözlerimin çukurlarına hüzünler doluyor
Yalnız bu hüzün fazla sürmüyor
Birden telaşla koşuyorum sokağımıza doğru
Bir kenarıya fırlattığım misket poşetim aklıma geliyor


31.08.09
İzmir kafkas unlu mamüller
Söz:burhan orhan