BENİ BEN

Ben senin vücûdunu sevdim.
Sevdim! ... gözlerinde parlayan enerjini
Ve, O sevimli içten
İnsânları etkileyen sözlerini...
Gülüşünü sevdim. İçimde hissettim
O ulaşılmamış unutulmuş duyguları
Sonra kalktım. Seni kendimi
Herkesi sevdim.
Aslında ben de olmayan yoktu
Ama bir gülüş ki aldı beni götürdü
Geçmişimi unutturdu
Geleceğimi sildi
Maviydi pabuçların
Çiçekli yeşil şalvarın
Bir baş örtün vardı
Kırmızı beyazdan
Rengini şehitlerimizin
Kanından almıştı. Sarıydı gömleğin
Beni aşıyordu bu renkler
Gökkuşağı renkleri
Ben toprakta yaşıyordum
Sen gökyüzünde…
Benim gözümde;
Bir gökkuşağı kadar parlak
Ve güneşle ısıtıverirdin
Etrafına ışıklar saçarak
Çevrendekilere mutluluk saçar
Sevgi aşılardın
Saygı ve hoşgörü yüreğindeydi
İçindeydi bütün güzelliklerin
Sen Magrib-i Süreyya’ydın
Yedi kandîlli Süreyya
Sen herkesi anlar
Kimsenin seni anlamadığını söylerdin
Ben seni anlardım aslında
İçten içe üzülürdüm
Sana…Yâni kendime
Ulaşamamanın burukluğunu yaşardım
Uçun kuşlar…O derin masmavi bulutlara
Uçun kelebekler…Renklensin çiçekler
Hayâtı yaşamaya bakın insânlar…