İKİ ÇOCUK

iki
çocuk aç ve sefil
duruyor köşede
lokantalarda yemek yiyen
insanlar neşede

iki
çocuk ağlarken
rüzgar saçlarını okşuyor
bir anne şefkatiyle yüreğini dağlarken
bir ışık doğuyor
kör ve bulanık
yediğiniz lokmalar
sizi boğuyor
geleceğimiz böylesine karanlık

iki
çocuk ağlıyor mu ne?
yanaklarından süzülen yaşlar
vicdanınızı dağlıyor mu ne?

iki
çocuk soğuktan titreyerek
umutsuzca birbirine sarılmış
buğulu bir akşamın uğultusu çöküyor şehre
kol kola geliyor gece
istismar edilecek çocuklar yine
uykunuz rahat mı şimdi
bu memleketi size veren kimdi
onlar durgun
onlar vurgun
onlar aç ve çıplak
kavimler kenti Ankara
mal, mülk ve şöhrete tapan
ihanetinizi unutmayacak

iki
çocuk
umutsuzluğun içinde
fırınlarda taze ekmek kokusu
ellerinizde kebapların kokusu
onların mideleri delik
sizin yüreğiniz çelik

iki
çocuk soğuktan üşüyor
gözlerinden sessiz sessiz yaşlar düşüyor
biliyorum onlara iğrenerek bakıyorsunuz
belki de bazen bir tokat çakıyorsunuz
bilmediğiniz asıl şey kirlenen sizlersiniz
onların sadece bedeni kirlenirken
sizlerin ruhu kirleniyor

üstlerinde ki elbiseler eski
yırtıklardan
vücutları görünüyor
yağmur şiddetli
ansızın birde rüzgâr
insanlık yerde sürünüyor
can dayanır mı buna?
sokakta yatana

iki
çocuk
kimsesiz, evsiz, barksız
annesizliğin
babasızlığın
verdiği büyük acı içinde
çaresizlik içinde

iki
çocuk dalgın
iki
çocuk bitkin
iki
çocuk umutsuz
iki
çocuk yaşıyor sokakta
iki
çocuk insanlığımızı unuttuğumuz toplumda
bize insanlık dersi veriyor

11.11.1991 düzenleme 21.08.2009
Aradan 18 yıl geçmiş değişen ne

Coşkun Mutlu / Hüznün Şairi

bu şiiri bilerek Ramazan’ın ilk günü ekledim belki biraz vicdanımız sızlar
BU VESİLE İLE RAMAZAN AYI KUTLU OLSUN