Kırık Pencere
Numan Kambur





Gecenin o kahrolası karanlığında oturuyorum yine
Gıcırdayan sandalye, artık ötmeyen bir guguklu saatle
Kırık bir pencereye sahibim sanırım
Bide üzerime vuran soguktan uşuyen titrek ellere
Bişeyler karalıyorum hiç durmadan
Kağıt israfından başka yaramıyor hiçbirşeye
Bu anlarda özlemlerim çoğalıyor o eski benlere
Mutlu olan , gülen,en çokta umutlu bir bene
Tekrar doğma istegim depreşiyor hemen ardından
Arkasından bunu yapabilmek için uyumaya yeltenmem
Uyumakta bir saçmalık ya bu saatten sonra
Artık dalamıyorum o istedigim uzun düşlere
Keşke çocukken ki gibi olsaydı rüyalar
Uç deyince uçsaydı bedenim yada ışınlanabilseydim istedigim yere
...
Yine birşeyler saçmalıyorum
Bu gidişle kağıdımda kalmayacak elimde.
...
Ama suç bende değilki suçu atabilirim o meşhur kadere
Zaten çocukluktan beri demezlermiydi kadere inan oğlum diye
Bende büyüdüm bende teslim olabilirim artık alnımdaki o meşru deftere
Sayfalar dolusu boş günü yazsada defterim
Öyle sayfalar vardıki değerdi karşılıksız ibadete
Ben olsam tek sayfadan fazla israf etmezdim ya kendime
Dendenler koyup dururdum sayfanın herbir yerine
Doğsun, büyüsün,sevmeden ölsun diye
Sigara kadar zararlı,dumanı kadar geçici, zehiri kadar acı
Sevmek nedir ki doldursun o önemli satırları
Hala saçmalıyorum ya zorluyorum sınırları
Ama artık vaz gectim atmıyorum kağıtları
İlaç niyetine içmenin zorluğunda
Zorlada olsa inandırmam lazım kendime bu yalanları
Ama nasıl
Nasıl söylerim kendime o tek kagıda ismini yazacağımı
Nasıl söylerim kendime zehrini hala içimde yaşadığımı
Yine uyumak en güzel çare olarak gözüküyor ya
Nasıl söylerim rüyalara göstermemesi gereken kadını
Ne zaman birşeyler yazmaya başlasa bu titrek ellerim
Yine sana bağlanıyor satırlar alnımdaki hersatır gibi
Nerden geldim nasıl başladımki ben sana
En son bırakmıştım kendimi kırık bir pencerenin karşısında

19/11/08 02:29


Numan Kambur