11
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1723
Okunma
yol sağlam
menzil kutsal olduktan sonra
bana sadece yürümek düşer
...........................eşiğe doğru.
hangi eşik olduğunu
kör karanlıkta bile bulurum ben
bir ateş...
elimi uzatırken yanmaya
yüreğimin serçemsi çırpınışlarıyla direnirim
"yanmaksa, bu ateşle...
başka yok"
diyesim gelir de
diyemiyorum mürşidim.
ateş bu
kutsanmışlığıyla sarmalar ruhumu
ellerim çırpınır durur yanmaya
ben kırarım kanatlarını duygularımın
ve
ellerim ağlarken güneş söner
yanmaktan yana ne varsa
gider benden
gider gecenin füsunkar koynuna
dururum öylece
dururum çağlar boyu
yolunu beklerim ateşimin.
Bekletme ey beklediğim...
haydi,
ya suskunluğunla yak beni,
ya da; "yan" de, yanayım can..!
k.t.
5.0
100% (6)