“ Ölümlerden ölüm beğen benim için
Sana en fiyakalı yenilgimi sakladım “


Yitirilen bir karanlıktı
Sayfalar dolusu yalnızlık kusan
Kaldır başını bak
Yalnızlık pusmuş içime, aşk insicam
Kırılmış düzeni harflerin düşler bağlanmış ayaklarına
Ardı sıra sönen kent çığlıkları
Ah döker yollarına
Maritza…
Ah Maritza…


Saçlarıma çömelen yıldızlar
Halimin aynasında kırdı kendini
Tırnaklarımı koparırcasına düşen hüzünler
Bir dumana kaplar içimi
Sonra bir bir sen…
Yangının adresi yüreğim olur
Yüzünle gelir zevheran…

Bir korku olur çığlıklardaki sus
Şarkılar da biraz daha hüzzam
Yorgun kuşlar taşır baharları
İçime çöreklenen mevsimler
Bir feryatın ilk senaryosunu oynar yüreğimde
Çığlık çığlığa Maritza
Maritza…
Ah Maritza…


Sarkaçlı bir yalnızlık besteler dilim
Yelkovanı kovalayan akrep kesik
Dil acıdan kor…
Adına gizlenen göçmen türküleri
Yakar nehirlerimi…
Geriye tek şey kalır…
Maritza…


Boğulurum diye kaçtım gözlerinden. Oysa içimi terleten bir soğukluktu Ankara’dan kalma. Bir isimlik öyküsü olan aylardan geriye bir gülüşlük vuslattı belkide… Ne çok büyüktün… Bense bir o kadar çocuk… Ah Maritza… Söyle bir gülüşün kaç defa boğardı beni…


Sancılı bir ölümdü doğuma inat
Gülüşlerinde menekşeler
Ve biraz bahar…
Hepsini topladığında
Yorgun doğar aşk…
Geriye bir gülüş kalır
Bir deniz
Bir söz
Bir aşk
Bir savaş
Bin ölüm…

Maritza…
Ah Maritza…
Güldüğün yollardan
Gir kaderime…


Abdulsamet KILINÇ