Kırıldı gönlüm bir kez daha ne edek?
Sızladı içim kimden ne fayda olsa gerek
Ben kimseden bir beklentide değilim kendimde emek
Gücüm imanım doğru dürüst hoş sohbet etmek
Kırmam sanır iken hiç kimsenin gönlünü
Meğer dediklerim incitmiş gözümün bebeği can özümü
Dedim kendi kendime yazmaktan çek elini Üregül’lü
Sonra ben yazmazsam ne ederim diyebildim dedim
İhtiyacım var da asamdan vaz geçerim diyebildim dedim
En sonunda kendi kendime de küsebildim diyebildim dedim
Şarkıdaki gibi:elem beni terketmiyor’ne edeyim diyebildim dedim.
Baktım da gücenikliğim yazılarımı bile titretti
Umutlarım hayallerim bitiverdi beni terk etti
Yaşam bana durup vurup incitti incitti
’Ne idim ne oldum ne olacağım’ata sözüne de itibar ettim yaşam beni tüketti
Gönül tadımın bitmesi demek ölüm ile kesin öz be öz kardeş demekti.
Çok zorlarda hissettim kendimi birdenbire of of of
Kalınca kararsız o an kendime dedim senin yüreğin değil kof
Sen bu alemde olsanda sof altından en ala sof...
Yine de çekilir misin çekilmez misin kendim can özüm of of of