sessizliğin ürpertim oluyor gece yarılarında
düşlerim çıkmazlara dönüyor karanlığında

kalbim; sensizliğin her köşe başında ağıtlar yakıyor
her yanımda başka bir nefes, ruhum seni arıyor

susturulmuş namlulardan sesler yükseliyor
bambaşka çığlıklardan kopuyor yüreğim, sana geliyor

hadi ne olur ellerini ver; demeye yetmiyor kelimelerim!
sensizken zamanın zehrinde çürüyor nefesim!

aşkımın çaresizliğini karalıyorum unutulmuş mısralara;
devran dönmüyor ismin olmayınca, susuyorum ben sana...

ruhumu en parlak renklere boyamak istiyorlar
ben senin karana muhtaçken... görmüyorlar!

birileri yok diyor, giden gelmez o cehennemden
tek hecen yeter; yanmam için seninle ezelden!

sana yürüyorum hülyalarımda, nerede olduğunu bilmeden
bir ellerini görüyorum zifiri karanlıkta, bitiyorum rüya bitmeden

gün be gün eksiliyorum, yitik ve yetim kalıyor ruhum
sen yokken kendi kalabalıklarımda dahi kayboluyorum...

aklıma düşüyor seninle geçen zaman
ahh, bir saniye daha olsaymış bize kalan...

dinmiyor göz yaşlarım sevgili, kara lâvlar dökülüyor kalbimden
şair diyor ya; gel nefesim, ne olur, adın eksilmesin yüreğimden!

sensizliğin her deminde yaşlanıyorum,
açık ve üç şekerli eski fincanlarda yitiyorum...

altın yaldızlı saatler, pembe panjurlar karıncalanıyor gözlerimde
kızılcaların dikenleri acıtıyor, sana hançerler gizliyorum içimde...

üç günlük hayatta alabileceğimiz bilmem kaç nefesi hesaplarken bitiyoruz
kimse dur diyemiyor bu gidişe, aşk başkalarına kalıyor ve biz ölüyoruz...

aslında hayata doğru kocaman bir adım atabilmek vardı seninle;
bekleyişleri tek gecede arşa yükseltmek, sabahlamak ellerinle...

"sen" gibi geçti günler, acıya inat gülümseyerek
son kez perde kapanıyorken, sonsuzu bile seninle severek...

bir dudak payı bırakmak isterdim dünyanın köşesine
ne gidenlere dur demek aşktan geberircesine,
ne gelene öğretmek, herşeyi bilircesine...
sadece sevmek, benzemeden kimseye, sevgiliyle delirircesine!

s. b. doğan...