2
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1334
Okunma
Sonbahar soyarken ağaçları,
Ağaçlar ne direndi ne utandı.
Yüzyılların verdiği alışkanlıkla
Kendilerine eğildi dalları.
Soğuk geçerken tenimizin ırzına,
Yine karşı koyamadık.
Yüzyılların verdiği alışkanlıkla
Hiç utanmadan üşüdük.
O gördüğümüz son yazmış meğer.
Ölüm geçerken ruhumuzun ırzına
Aklımda ağaçlar; her biri çıplak
Birbirine sokulmuş
Bedenleri sıcak.
Sonra ben
Bir beyaz örtü üzerimde
Kendine sokulmuş; yalnız
Beden soğuk.
Cevap Yaz