İçimi hüzün kaplar hep,
Kendini düşünen;
Senin, benim için çırpınmayan,
Soğuk duruşlarıyla
Orda koşmayan;
İnsanlar için.
Sadece onlar; vardır.
Ne geç öğrenirim
Yalnızsını;
Paylaşırken, varken; dur durak bilmediğim,
Zamanlardan sonra...
Benim ne durumda olduğumla insanların,
O soğuk insanların ilgilenmeyeceğini,
Vermemem gerektiğini,
Ne geç öğrenirim.
Öğretirken bana yaşam.
Peçeteye akan kanlarımı salarken,
Lambasız,
Işıksız geçen zamanlarımı,
Kuru kuru çatlayan cildimi,
Bulduğumla yıkadığım, saçlarımla,
Yol param elimde yokken,
Yürüdüğüm yollarla.
Ne geç öğrenirim...
Üşümüş mü insanlar?
Soğuk soğuk, dururlar.
Artık bende üşürken,
Bende onlar gibi olup
Olduğun da vermemeyi;
Öğretecek misin sen bana yaşam!
Zorlayarak beni böyle,
Öğretecek misiniz;
Siz üşümüş insanlar!
Ben de üşümüş
İnsan mı olacağım, artık!
Hüzün kaplar içimi.
Bir bardak çaya, içli içli bakarken
İçimi, hüzün kaplar.
31 Mayıs 2009
Gülten Ağrıtmış