Güneşin yakamozunda martılar varken
Ay ışığında nefesime sarılmaktayım.


Bunu aldım kendime...Yüreğinize sağlık...Saygılarımla...

Yalansız bir aşk’ı yaşamak varken
Zamansızlıkla yüzleşip yok olmaktayım.


Karanlıktayım,inandım,karanlıktayım…


BENCE HARİKAYDI TAM PUAN

Sokulup yalnızlığa uyumak varken
Soyunup hayata uyanmaktayım.

doğrusu bu değil mi şair?
yaşarken uyumak
hiç aşk yaşamamaya benzemez mi?




Güneşin yakamozunda martılar varken
Ay ışığında nefesime sarılmaktayım.

bazen de yalnızlık gerek
dozunda ve keyfinde...



Gözlerimde inci beyazı mavilik varken
Yağmur damlalarına dokunmaktayım.


bazen umudun da gözleri yaşarır
ama yeniden yeşerir
nefes aldıkça
mavi yaşadıkça...



Rüzgarın sesine dost olmak varken
Fırtınaya yürüyüp savrulmaktayım.


macerapestsin dedim, öyle anlamak istedim!
yoksa attığın adımı bilirsin
savrulmak dengesizliktir, düşmektir biraz da boşvermişlik
oysa fırtınaya da fısıldar insan ,dostum ol diye
zor olanı seçer yani ve
sen ikisini de tatmışsın şair...



devamı başı gibi umutla bitsin şiirin.son dizeler senin olsun şair.ben umudu alıp gittim.depresif yanlarımı cümlelerle sardım, kendime söylediğim cümlelerle...


ve bu şiiri okurken karanlıktayım diye bir şiir çıktı radyoda , şaşırdım...çok şaşırdım...söylemek istedim...


yüreğine sağlık...


sevgimle...