Ne çok yaşanmamışlılar sırtımda yük
Ne çok eksiklik boğazımda düğüm
Ne çok ölüm gözlerimde ki ışık eksiği

Vurdum gönlümü kelimelere
Duyguların paylaşımının onursuzluk olduğu bir dünya da

Ne çok gözyaşı dökmüştüm tek başıma
Kıymıştı yüzümü birkaç parçaya
Bir kaçı baba eksikliği kıyımı
Bir kaçı anne dokunuşu eksiği
Ne çok dokunulmamış parçalarım varmış
Gönlümü kelimelere vurunca anladığım


Dizilmiş ardım sıra gidenlerin bıraktığı bavullar
İçleri hep eksik anı noksanı
Sadece kelimelerim vardı dertleştiğim
Bir de kanatan kıymık yarası
Her adımda yüreğime batan

Kıymığın değerini adım atamayınca anladım
Yorgunluk adımlara körlük
Gidemiyor


Ağla çocuk kelimelere ağla
Hayattaki tek dostun
Bir kaç kuru harf yığını
Olmayan bisikletinin tekeri
Olmayan sevdiğinin gözleri
Olmayan babanın dokunuşu
Olmayan çocuğun olsun
Kokla yavrun gibi kundakla
Ama kimse görmesin kelimelerini
Gözyaşlarından vurdukları gibi
Kelimelerinden de vurmasınlar seni
Her şiirin taş her şiirin yumruk
Kokmasın acıların içinde
Bak yine koktu
İlk yumruğa hazır ol
Bir türlü öğrenemedin
Sevmedikçe adamsın