zamanla yaǧıyorum yeryüzüne
kar olarak eriyorum
düşmeden denizlere...

zamanla isyan ediyorum
yanan alevlere bir kova su atmak için
pırlantaları karbonatta eritiyorum
zenginliǧime zenginlik katmak için

zamanla aǧlıyorum isyan ederek
umursamayanlara...
zamanla gülüyorum, zamanla aǧlıyorum
perişan sokaklarda,
zamanla alıyorum elime
tabuları yıkmak içn balyozu
acıktıkca yiyorum sayılganozu

zamanla kırıyorum çiçekler dolu vazoyu
seni umursamak için
zamanla küçümsüyorum her şeyi
tazelemek için yeniden beynimi
zamanla okuyorum hegeli
rüzgara kapınmadan,

zamanla tapıyorum sana
zamansız bir anı yakalamak için
meşaleleri yakmak için
sınırlarda nişana yatıp
sevginle yaşamak için
diyorum gel zamanla bugün
bir dut şirinliǧinde,
dudaklarıma bir öpücük kondurmak için,

zamanla yarışıyorum
bir amaca erişmek için
ömrümü seninle geçirmek için,
diyorum; gel ver ellerini zamanıda kuşanarak,
nazlı nazlı sallanarak
zamanla yatıyor, zamanla kalkıyorum
vusulata varmak için...

hasan hüseyin arslan, 08.05.2009, evde – frankfurt am main