Hayattan içime bir oyun rüzgarı eser...
Ve... davet edilirim oyunların içine.
Hep saklambaç oynar dururuz...
Mızıkçılık olmasın diyede çıkamam bu oyunun içinden...
Uzadıkça uzar oyun,
Sıktıkça sıkar canımı kurallar...
Herkes saklanır bir yerlere;
Kimileri güneşin ardına saklanır yanar,
Kimide saklanır yıldıza kayar...

Bende gecenin ardına saklanırım
Ve hafif hafif görünürsün gecenin ardından...
Elde bir sen kalırsın
Sen ebe...

Söbeliyebileceğin kimse yoktur artık.
herkes kendini yitirmiş birşeylerin ardında.
Elde bir sen kalırsın,
Ve senler karışır ellerde,
Derinden bir karmaşa olur senlikte.
Ebe olmanın lanetini yağdırır durursun sağa sola,
Oysa sağında solunda kimse yoktur...
Çünkü bu son oyunda;
Oyuncu olup saklanan herkes yok olmaya mahkumdur...

Bir sen kalırsın geriye,
Elde bir sen olursun
’Sen’ değerini anlayamayan EBE.. ... ... ... ...