![]() CAN'IM...
Oğlum…
Canım.. İlkbaharımın ilk ışığı Yüreğimin kalkanı Muradım Canım.. Seninle gençliğimi Uğurladım acı ve gözyaşıyla. Kâh güldük kâh ağladık. Beraber gözyaşımızı katık yaptık. Birlikte büyüdük oğlum seninle. Gözyaşı dolu gecelerimin sevinci Karanlık gündüzümüzün de feneri. Oldun Oğlum.. Çok üzdün çok da üzüldün belki Ama bir gün haykırmadın “ Geleceğim ne olacak” diye. Kendi çabalarının içinde Hep sustun…sadece.. İsyandaydın sen de Belli etmesen de Kırgındı ela gözlerin Yıllar yılları kovaladı. Günler günleri İki iken üç olduk.. Sen ve kardeşin.. bir de ben Hayat sofrasını taşıyan Üç bacaklı masaydık artık.. Yıkılmamak için savaştık. Hatırlar mısın Oğulcum..? 1999 Ağustosunu.. O kara geceyi.. Deprem oluyor diye Haykırarak uyandığımızda Kardeşinle bana Kalkan olmuştun kollarınla. Anlamıştım O an.. Büyümüştü Dünkü küçük Can Gurur duymuştum.. Buruk bir gururdu.. Gözümü kapadım açtım Büyümüştün Oğlum.. Bir daha kapadım açtığım da.. Artık yoktun oğlum.. Uçmuştun yuvadan.. Dön diyemem.. Seni Özlüyorum oğlum.. Sessiz isyanını.. Sevgini göstermesen de.. Sevgini hissetmeyi özlüyorum.. Seni seviyorum Oğlum… |
Bu şiiri okuyunca elem ve kaderinizin kaynağı olduğu anladığımı sanıyorum
Evladını kaybeden bir annenin acılarına tutunması ve hayata devam edebilmesi size olan hayranlığımı artırdı