Yılmadan yol alırlar,
Çileyle yoldaş olurlar,
Etrafına iyilik solurlar,
Çocukları çok severler,
Onlara anne, baba olurlar.
Eğitimin önemini bilirler,
İmkânsızlıklardan sızlanmazlar,
Hamurlarını güzel yoğururlar,
Tohumları iyi saçarlar,
Dağ, yayla, ocak başlarında,
Yarınların fidanlarını fidelerler…
Kuş uçmaz, kervan geçmez,
En ücra köylerde,
Kar yollarını kapatır,
Geçit vermez; günlerce,
Şehre inemezler…
At, araba bulunmaz,
Sarp dağlar geçit vermez,
Çocuklar, okula yetişemez,
Hastalar, doktora ulaşamaz…
İlim, irfan öğrenmek için,
Öğrencilerin her biri,
Bir dereden, dağdan gelir.
Hepsinin nefesi sevgi kokar,
Yağmur kokar, aşk kokar,
Her bir dağın çiçeklerini sunar.
Sobalı, sobasız sınıflar…
Kapılı, kapısız sınıflar…
Onların sevgileri,
Isıtır üşüyen sınıfları,
Kapatır açık kapıları…
Gülümsemeleri,
Yıldız, güneş ve ay olur,
Yarınları aydınlatır…
Benim çilekeş köy öğretmenim!
Ve onların duygu yüklü çocukları,
Bazıları size tepeden bakar,
Uzaktan küçük görünürsünüz,
Dağ da uzaktan küçük görünür,
Ama siz bir dünyasınız…
Hokkabaz insanlar,
Köy çocuklarını anlamazlar,
Sorunlarını ve yutkunmalarını,
Hiç ama hiç görmek istemezler…
Benim köy öğretmenim;
Vardan, yoktan anlar,
Hep kendini onların yerine koyar
Ve onlara yardıma koşar…
Ah bu yüksek dağlar!
Siz de öğretmenlerinizi çıkarın,
Tepelere, ovalara, vadilere,
Sevgi yüklü köylere
Ve engin şehirlere…
Umudun alabora olduğu,
Karanlık vadilerde,
Sevgili Öğretmenim!
Bir güneş gibi doğarsın,
Cehaletin nefesini boğarsın…
Benim çilekeş öğretmenim!
Benim emektar öğretmenim!
Sen kutsal bir görevdesin,
İlim, irfan, hak ve hakikati,
Öğretmekle mükellefsin.
Sen asla ayrım yapmazsın,
Sana uzatılan eli çevirmezsin…
İlim, fen, akıl ve tefekkür,
Din, ahlak, örf ve âdet,
Gizlidir, senin hamurunda,
İsteyenden hamurunu esirgeme.
Yağmur yüklü, köy öğretmenim!
Yağmurunu isteyenden esirgeme,
Ortalık kuraklık götürüyor,
Sen kurak gönülleri sula,
Sana layık olan da budur,
Senin sevgin gönülleri bir kere kuşatırsa,
İnsanlık koşa koşa gelecektir hak yola…

25.12.2006
Akdağmadeni