Göçmen kuşları hicreti bilir, yaşar,
Ben, göçmen kuşları gibi uçarım,
Mavi denizleri, okyanusları aşarım,
Yazları; serin yüksek dağlara,
Kışları; ılıman serin yaylalara…
Yazları benim için bir başkadır köyüm,
Evleri gezerim, akrabaları ziyaret ederim,
Hastalara şifa, ölümlere baş sağlığı dilerim.
Yapraklar, bana selam verir durmadan,
Bahçelerden çiçekler gülümser usanmadan.
Madımaklar, diz boyu olur harmanlarda,
Pişirilmelerini bekler bakır kazanlarda.
Özlerde, bahçelerde; su çekişmeleri başlar,
Eline bir kürek alan hersle karşına çıkar,
Herkes sinir küpü olmuş, suratlar asık,
Sebzeler, meyveler su ister sabah, akşam,
Bu asık suratları ve kavgaları görünce,
Susuzluğunu unutur, başlar ağlamaya…
Çocuklar, harmanlarda çelik çomak oynar,
Bir boydan, bir boya durmadan koşar.
Akşam oldu mu; bütün lambalar sap sarı,
Gece yarısı namaza durmuş koca karı,
Yer, gök, deniz; göz bebekleri ışıl ışıl,
Çocuklar, derin uykuya dalar mışıl mışıl.
Yıllar sonra aynı köye geliyorum,
Gördüklerime inanamıyorum,
Evler; yeni, ihtişamlı, gösterişli,
İçleri karanlıklar dünyası,
Karanlıklar periler yuvası…
Pencereleri demirli, kapıları çivili,
İns cin yok; nefes alacak…
Bahçeler öksüz, ağaçlar yetim,
Meyveleri tadacak damak kalmamış,
Çimenler koyun ve kuzulara hasret kalmış.
Göç başlamış, durmak nedir bilmiyor!
Gidenlerse neden gittiklerini bilmiyor!
Bugün bir ev gitti, yarın da gidiyor!
Gidenlerin ardı arkası kesilmiyor.
Bu gidiş öyle bir gidiş ki
Gidenler geri dönmüyor,
Dönenlerse doğduğu yeri beğenmiyor…
Göçmen kuşları, göç ederler,
Mevsiminde geri dönerler,
Her iki vatanlarını da baş tacı ederler,
Hayat onlara, onlar da hayata gülümser,
Yaşamdan zevk alıp varlığını önemser,
Biz göçmen kuşlarını örnek alalım,
Vatanımızı; canla başla sevelim,
Doğduğumuz yeri öksüz koymayalım...
Göç, yok oluş olmamalı hayatımızda,
Varlığımızı unutmayalım iki dünyada da.
Rabbimin emirlerine her zaman uyalım,
Onun rızasını yaşayarak kazanalım,
İki cihanda da mutlu olalım…

Karahacılı Köyü/2007
Çekerek