Keşke söyleyebilseydim sana o gün o basit iki kelimeyi,
Acaba değiştirebilir miydim sensiz yaşadığım herşeyi?
Yazmak istediğimde titrek ellerimdi frenleyen kalbimi,
Geç anladım,senin gözlerindi değiştiren içimdeki iklimi.

Bu saniyeden sonra yağan yağmur oldu kalbime asit,
Sorsaydın sevgimi,delik deşik olan kalbimdi şahit.
Çizgilerle doldu odam,sensiz her güne bir çentik,
Yokluğunda benden usulca uzaklaşan değerdi benlik.

Sensizlik öğretti bana kaleme ve kağıda olan aşkı,
Duygularımsa,yazdığım her dizeden su misali taştı,
Sana soramadığım soruların temelinde yatandı kaygı,
Cesaret mi?Boşversene!Hayalinle beraber o da kaçtı.

Geceyi süsleyen aya benziyordun,ışığına dalardı gözlerim,
Derinlerde bir yerde benden uzaklaştığın o günü özlerim,
Yaşattığın bu çetin kış için kalbimde aşkını közlerim,
Çilemi anlatırdım,lakin acizdir;yetersiz kalır sözlerim...

Fatih Katmerci