![]() BİR KIŞ GÜNÜ ANKARA
Uğulduyordu rüzgârdan yer ve gök
Soğuktan buz tutuyordu elleri… Zaman kışı sallıyordu, Kurtuluş parkında bir serçe kuşu Donmuş gözyaşı ile ağlıyordu. İçine çökmüştü gözleri, Hikâyesi okunuyordu saçlarında. Beyaz bir tül’e dönerken kara Lime lime ediyordu Ankara. Geceydi ve yalnızdı karanlıklarda, Korkuyu izliyordu titrek yüreği Gölgeler oynuyordu bir kış’ın havasında Uzaklarda bir yerlerde bir çocuk ağlıyordu. Yola serdi dört yılı buse verdiler ona İçindeki isyana dizgin vurdu atlılar. Her yandan bir sorunun içinde kalan oydu Bir kış günü eridi donmuş olan o yara. Kimse yoktu yalnızdı çekti gitti oradan Kim bilirdi yaşanan belki bir aşk yarasıydı Yalnızlığın içinde yaşanmayan bedeli Aldı gitti gurbetten o günleri sılaya. Adnan Deniz |