Ben yaşarken solar gün
Her biri bir yana dağılır dalın yaprağın
Kaybolur içimde yaşam sevinci
Kesilir sancısı kahpe yüreğin…

Şafakla başlar bu yangın
Yaralar bir, bir kanar
En arsız rüzgârlarını estirir kader
Devrilir kökünden bir ulu çınar…

Sanki yeni doğmuş bir bebek gibi
Sımsıkı tutarım avuçlarımı
Yumuk, yumuk bakar gözlerim
Her bir şey görünmez olur…

Bu yüzden ağlar anam
İki gözü iki çeşme garibin
Yanar yavrusuna yüreği
Yaşı yetmiş olsa da…

Devrilir kökünden bir ulu çınar
Oysa ihtişamı söylenir dillerde
Gölgesinde nice âşıkları eğlemiştir
Nice sevdalara kol kanat germiştir
Bilinmez arzuların şahlanışında…

Yok, artık o eski zamanların varlığı
Usuna düşen zindan karasında zıkkım
Bir varmış bir yok muşun hikâyesi
Vay benim bu gel git aklım

Devrilir kökünden her ulu çınar
Gölgesi kalır mı akıllarda
Kuşların yuva kurduğu
Yeşil dalları yok olur gider
Gerisi boş hikâye…

Ben uyurken açar gün
Her şeye inat zamanlarda
Bir çınar yeşerir belki de
Başucumda…

Ozanca/İzmir