beni karanlık çöktüğünde ağlat
yalnızca yıldızlar görebilsin gözyaşlarımı
haberi olmasın hiç
ırmakların ve denizlerin
gözlerin görmesin gözlerimi
beni zifiri karanlıklarda ağlat

kuytuluklarda ağlat beni
hıçkırıklarım kaybolsun
doğanın dinginliğinde
bir sen duy beni
bir ben duyayım seni
sözlerin okşasın ağlamak kokan sözlerimi
beni en ıssız köşelerde ağlat
sessizliğe gömülsün gözyaşlarım

beni karlı dağ başlarında ağlat
her zaman buzullar kaplasın dört yanımı
gün ışığı vurmadan yüreğime
çoğalsın fırtınalarım seninle
ve gözyaşım düşmeden avuçlarıma
buz görsün yanaklarım


erişemeyeceğim bir seher yelinin
ardından ağlat beni
sabahın mahmurluğunda uyut
gizlice sevgilerimi
kim bilecek yalnızlığımı
hangi pencere açık
hangi kapı kapanık
bilmeden yaşamaksa hayat
rüzgârlara dağıt duygularımı

beni kaybolan baharlarımda ağlat
görmesin
duyumsamasın
gözyaşlarımı taze yapraklar
bir sarı çiçekte açmasın hüzünlerim
beni sakındığım
beni korktuğum
beni tanımadığım
dünyalarda ağlat
beni bu şiiri yazmak için ağlat
yeter ki ağlat.

Özer ERGÜL
11.03.2003-TUZLA