1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1002
Okunma
Kış gelmek üzere, bahar sıkıntı vermeye başlamıştır.
Uzaklara kaçmakta doğa, aşığı geride bırakmaktadır.
Saygılarımla.
Hâlâ tadı dilimde şu portakalın
Hani, birlikte soyduğumuz var ya;
Hele kabuğundaki süt, emdiğimiz;
Ham meyvesi bahçededir hayatın,
El uzatmanı beklemektedir.
Şu gül ağacına bak;
Hadi, eğil çiçeğine de içine çek,
İşte böyle düşer gonca yaprağı, gör!
Bahçe talan, gül kurusu kalır geriye,
Yâr mi? Yalan!
Sevdanın acısı sonradan çıkar hep,
Yani, arıdan bakiye kokuyu almak;
Adamın boynunu nasıl da büker.
Kar suyuna düşersin ayazında bir akşamın
Kuru bir gül dalına kalırsın da, diken batar eline
Bahçenin öldüğü güne lânet edersin
Hasat zamanı da gelip geçer.
Kimse güldüremez yüzünü artık
Keçeye dönmüştür çehre, duvar sanki
Dili tutulur adamın, kaşı çatılır,
Yüreği tekler, gül kurusunu görünce;
Bahçıvanın işine son verilmiştir.
05.10.1999.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz