Ruhumda tek gerçek,senin sevgindir.
En karamsar günlerimde,ışık olan,gözlerindir.
Yıllar var ki,yakar kalbimi,aşkının ateşi.
Hıyanetinin sebebi,bir cana kastetmek midir.?
Anlamaz mısın halimden,
Neden şüphe edersin sevgimden.?
Ne kadar güzel olsan,
Saltanatın bitiş hazandır.
Anlatmak sana nafile,
Acep çaresi var mı bunun?
Lâkin kırılır bir gün,o onurlu gururun.
İnsan sever,elbet bir anlamı vardır bunun.
Manasız sevgi kâlpte,
Taş kâlpte,sevgi ne gezer.
Anla artık,yoruldum peşin sıra gelmekten,
Ne istersin bilmem,böyle cefa çektirmekten.
Eğer zevk veriyorsa sana,böyle acı çekişim,
Razıyım acıya da,yeter ki sen mutlu ol,sevdiğim.
Muamma bilmece değil,çözmek senin elinde.
Anlamamak ne kazandırıyor sana ?
İşte ömür geçiyor bak,göz göre,göre.
Ne yapmak istersin,bilmiyorum.
Bildiğim,artık tükeniyorum.
Umutlarım kırılmaya başladı,bir bir.
Lâkin diyorum,gün olur anlayabilir.
Sonu hicran olamaz,böyle büyük bir aşkın.
Olur ya,taşlaşan kâlbinde bir sevgi yeşerir,
Yücelir,karşılıksız sevgim,gerçeğe dönüşür.
15.03.2002
Erman ULUSOY
Kırklareli