aynı otobüste
aynı turdaydık
aynı uzun yolculuğu yaptık
aynı zamanda ben rehberdim o müşteri
aynı sırada yanyana oturduk
aynı yerde mola verdik
aynı masadaydık
aynı tabakta salata söyledik
aynı yemeklerden yedik
aynı şişeden su
aynı şişeden şarap içtik
aynı otelde aynı odada kaldık
aynı anda soyunduk
aynı anda yataktan kalktık...




aynı banyoda yıkandık
aynı sabunu
aynı şampuanı
aynı suyu
aynı renk havluları kullandık
aynı anda silindik giyindik
aynı aynaya baktık
aynı gülü koktuk
aynı şeyden korktuk
aynı/sıydık birbirimizin
aynı anda koptuk ...




aynı yolculuğu sonra da yaptım
aynı yolda
aynı neşe yoktu
aynı sırada
aynı koltuk boştu
aynı akşam
aynı otelden
aynı telefonla aradım onu
aynı ses tonu
aynı biçimde ’Alo !’ dedi
aynı biçimde kapattı telefonu...




aynı/larımız silinmişti
aynı yatakta ne ben vardım ne o
aynı zaman değildi zaman
aynı olmasa da olsun dedim
aynı şeyleri
aynı biçimde ne az zamanda paylaşmıştık
aynı onda olduğu gibi
aynı sırlar bende de saklıydı
aynı aynalarca kaynaşmıştık
aynı zaman çaldı bizi bizden
aynı sırlar
aynı biçimde çözülmüştü ikimizden
aynı sırsızlıkta
aynı iki hırsızdık...



...
aynı şeyleri çalmıştık birbirimizden...




Şaban AKTAŞ
31.10 2000




ATA OTA ŞİİRLER SERİSİ