İmdat derim, medet var mı?
Minnettara minnet var mı?
İsyankâra cennet var mı?
Gülmem için sebep var mı?

Kadeh kadeh doldu derdim
Saç, başımı yoldu derdim
Nerde isem buldu derdim
Benimle haşroldu derdim….

Feryadımı duyanım yok
Candan dostum yaranım yok
Yaram çok, hiç saranım yok
Üzüntüsüz bir ânım yok…

Yol yordam bilmez yoluyum
Buruk buruk ah doluyum
İsterim derman buluyum
Sus deme, kurban oluyum…

Oysa muhtacım sevince
Bakış bakış, hece hece
Soran yok hiç, hâlim nice
Sıkıntıyla gündüz gece…

Hasret hançer vurdu cana
Düştüm günaha isyana
His pınarım mahkûm kana
Gülmek mümkün değil bana…

Düştüm bitmez ahu zara
Kalbim baştan sona yara
Bulunmaz derdime çâre
Sefil, âvâre âvâre…

İster kınasınlar beni
Her an sınasınlar beni
Kimim anlasınlar beni
İsterse assınlar beni…

Çektiğimi kimse bilmez
Bilen derdime eğilmez
Gülse yüzüm, özüm gülmez
Kördüğüm kahrım çözülmez.

Hayat, yaşamak zahmetli
Yandın değilsen kuvvetli
Dertli var dertliden dertli
Muhannetlere mihnetli
Ağlamaya alıştım ben!