Bu şiir, içeriden çürüyen bir kalenin isyanıdır.
Kanı çekilmiş duvarlar yalnızca mekân değil; insanın kendi içine ördüğü, zamanla renksizleşmiş, soğuk bir zindandır. O soğuk çığlıklar aslında yıllardır bastırılmış bir feryadın artık sese dönüşememiş hâli… “Susun!” diye bağırırken, şair aslında kendi içindeki o çığlığı susturmaya çalışıyor. Çünkü o çığlık bir kez daha yükselirse, barut fıçısı ateş alacak.
İçindeki üşüyen odalar, paslı anahtarlar, kilitli kapılar… Bunlar unutulmuş travmaların, açılmaya korkulan hatıraların, sevgiye hasret kalmış ama artık kimseyi içeri almayan odaların metaforu. Gecenin tırnakları değmesin istiyor; çünkü gece, yaralarını kazıyan, irinini dışarı akıtan o acımasız dokunuştur.
Ama asıl dehşet, “üflesen patlayacak” olan barut fıçısında. Fitil elinde. Bu, kontrol altında tutulan bir öfke değil; artık patlamaya hazır, sessiz bir intihar bombasıdır. Kapatın perdeleri, diyor. Gün ışığı bile o parlak ateşi korkutabilir. Çünkü sessizliğinin ateşi, dışarıdaki dünyanın ışığından daha yakıcı, daha tehlikelidir.
Son dize ise şiirin kalbine saplanan bıçak gibidir:
“Gelmeyen ayak sesleri var.”
Bu, umudun çoktan öldüğü, ama hâlâ dinlenen bir koridordur. Kimse gelmeyecek. Ama kulaklar hâlâ o adımları bekliyor. Çılgın kuşlar uçmasın, deli rüzgâr esmesin… Çünkü en ufak bir hareket, o gelmeyen sesin yokluğunu daha da görünür kılacaktır.
Bu şiir, çığlık atamayan bir insanın, kendi sessizliğini silah hâline getirmesidir.
Ve o silah, hâlâ tetikte bekliyor.
Güzeldi. Tebrik ederim.

Kendi Halinde, "Susun" başlıklı bu çalışmanızda, barut fıçısı ve gecenin tırnakları gibi alışılagelmişin dışındaki imgelerle sarsıcı bir içsel fırtınayı mühürlemişsiniz. İçinizdeki o üşüyen odaların ve kilitli kapıların sesini bu denli net, tavizsiz ve kendi sınırlarında dik duran bir dille yansıtmanız esere büyük bir özgünlük katmış. Mısralardaki o özgün yalnızlık duruşunu yürekten tebrik eder, esenlikler dilerim. Kaleminiz daim, avazınız hak olsun. KASTAMONU'dan selamımla...

Şair, bu şiir bende sessizliğin bile yaraları sızlatabileceği duygusunu bıraktı. İçinde üşüyen odalar ve anahtarı paslanmış kapılar, kapanıp kalmış bir acıyı hissettiriyor. Sonunda gelmeyen ayak seslerini duymayı bekleyişin, yinelenen “Susun” kendi halindeki çağrısını daha da dokunaklı kılıyor. Şairi kutluyorum, kalbi selamlarımla.