​Bir veda rüzgarı eser penceremin ucundan,
Göz bebeklerimde donar kalır o son bakışın.
Çekip gidiyorsun işte, koparak en derinimden,
Ayrılık dediğin bu mu, dondurur kanı ve kışı?

​Yollar uzar gider önünde, dağlar geçit vermez,
Ardı sıra bakakalırım, ne sesin duyulur ne iz.
Bu fani dünyada bu çile kimselere yetmez,
Ayrılık hançeri saplanır, kanar içimizdeki deniz.

​Ne mektup gelir gayrı o dağ ardı illerden,
Ne de posta güvercini kanat çırpar pencereme.
Tutamağım kalmadı sanki, kaydı ellerim ellerden,
Bir kör kuyuya düştüm, karanlıklar serildi önüme.

​Ağlama ey garip gönlüm, bu yazısıdır hep kınanın,
Giden gider, kalan yalnız kendi sesini dinler.
Zaman ilaç derler ama sızısı kalır bu yaranın,
Ayrılıkla sınanır bu dünyada bütün sevenler.

​Ey ayrılık! Daha ne kadar yakacaksın bu ocağı?
Ne bir vuslat kaldı geriye, ne de eski neşe.
Boynumu bükerim kaderin o sarp, sert dağ toplağı,
Giden yolun açık olsun, bize düştü bu ateşli kase...

Recep Hayal
Hayaloğlu