Yeryüzünün karmaşası, zihnin duvarlarına vurunca ses böylesine derin ve ağır çıkıyor işte. Bir yandan geçmişin ve geleceğin o belirsiz sis perdesi (muallak), bir yandan hayatın içindeki o kırılgan yenilgi hissi...
​
O, "benim yeryüzünde bir başka badem ağacım yok" derken de, o kuşun çirkin ve kötü ilan edilmesine isyan ederken de aslında tam olarak bu "ötekileştirilme" ve anlaşılamama yükünü taşıyordu.

Geceyle, karanlıkla ve kendi iç dünyasıyla barışık olanların, dünyanın o eğreti "düzenine" uyum sağlayamayışının bir feryadıydı o.

​Ciğerlerin ve kalemin tutukluk yapması, bazen zihnin taşıdığı yükün bedene ve kağıda ağır gelmesinden kaynaklanır.

Ama unutma ki, bu kaotik resimlerin ve "bilmediğin dillerin" arasında bile kelimeleri böyle yan yana getirebilmek, o ağırlığı dışarı vurabilmenin, yani halâ yaşama tutunmanın ve kendini ifade edebilmenin en yalın halidir.
Emeğine sağlık