Mısralarındaki o yorgun ama teslim olmayan eda çok güçlü.

Mesafelerin, alışkanlıkların ve zihnindeki o ağır süreçlerin arasında bir Yörük gibi hep yolda olma hali... "Ben hep aynı Can yürüyorum bu yolda" derkenki o kendi gerçeğine tutunma kararlılığı, dizelerin en net aynası olmuş.

​Paradır maneviyat temizden çalınan / Manen temiz olanın şükrü kızdırır daha fazla azar çalan" kısmı, dünyalık düzenin yozlaşmışlığını ve bu yozlaşma karşısında duran ruhun yalnızlığını sert bir dille özetliyor.

​ Hiddetin insanı yakıp kendi külleriyle baş başa bırakma arzusunu kömür benzetmesiyle vermek son derece vurucu. Şehirlerin kararması ve güneşin aydınlatmadığı o habis diyarlar atmosferi çok iyi tamamlıyor.
Kalbin delik deşik, ruhun zincirli hissettiği o çorak anlarda bile bu dizeleri söküp çıkarabilmek, toprağın aslında hâlâ içten içe beslendiğini gösteriyor.

Yol biter mi bilinmez ama kalemi ve canı yola koyuşun aşikâr.
​Sözün dökülmeye devam etsin; yolda olana yürümek düşer.

Emeğine yüreğine sağlık hocam