Kapısız han da olur, yapısız can da... Yeter ki o kapıyı gören bir göz, o cana üflenen ruhu sezen bir gönül olsun.
​Sorularındaki o derin tasavvufi ve felsefi öz, doğrudan insanın varoluşsal arayışına ve acziyetine dokunuyor. Dizelerindeki sorgulamaların arkasındaki hikmete bakarsak:

Dünya bir handır ama kapısı gözle görünmez. Doğumla girilir, ölümle çıkılır. Duvarı, sürgüsü yoktur; gelen konaklar, vakti dolan sessizce göçer.
​"Yapısız can olur mu?" — Et ve kemikten "yapı" sadece bir kafestir. Asıl can (ruh), maddeden ve yapıdan münezzehtir. Geçici olan bina değil, o binanın içindeki kiracıdır.

​"Tahtsız Süleyman olur mu?" — Rüzgarlar, cinler, mahlukat emrine verilse de Süleyman'ın (a.s.) gücü tahtından ya da Belkıs'ın getirdiği maddiyattan gelmez; ona verilen nübüvvet ve hikmetten gelir. Mülk sadece bir araçtır.

​"Tapusuz iskan olur mu?" — Kefen giyen biri için dünya tapularının hiçbir hükmü kalmaz. Ahiretteki "iskan" ise toprakla, kâğıtla değil; amellerle ve rahmetle kazanılan bir makamdır.

​"Mevcuda tan olur mu?" — Âlim-i Mutlak olan mutlak yaratıcının kurduğu bu muazzam nizamı, yoktan var edilen mevcudatı görüp de inkâr etmek ("tan olmak/kusur bulmak") ancak insanın kendi körlüğüdür.

Emeğine yüreğine sağlık

Güzel bir eser okuduk dost sayfasında
Kutlarım değerli kalemi ve eserini
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzeriz vede benzersiz olsun
Nice güzel şiirlere diyor, saygılar sunuyorum