İnsan bazen bu dünyada yolunu kaybeder.
Kim olacağını, nereye gideceğini bilemez.
Korkular, gözyaşları, yaşanmışlıklar ve geçmişin gölgesi insanı takip eder.

Allah’ım, bugün Sana şükretmek istiyorum.
Bazen hüznümle, bazen sevincimle,
bazen de beni ölümün kıyısından döndürüp yeniden yaşamayı nasip ettiğin için…

Beni yoktan var edip bu dünyaya gönderdiğin için,
her yaşadığımın bir sebebi olduğunu öğrettiğin için…

Bu hayatta çok ağladım,
erken büyümek zorunda kaldım.
Ama en önemlisi, sabretmeyi öğrendim;
beklerken değişmeyi,
susarken güçlenmeyi,
“hiçbir zaman” dememeyi .

Yoluma kötü insanlar çıktı.
“Senden gelen bir imtihandır.” dedim.
Sen beni onlara yar etmedin.


Bir zamanlar bu dünyada yolumu kaybetmiştim.
Avucumda bir dua ile sana gelirdim

Bugün ise kim olacağımı biliyorum.
Nereye gideceğimi, hangi yolda yürüyeceğimi bunun için sana şükr ediyorum.

Şimdi Senden bir dileğim var…

Yeryüzünde bir kuluna gönlüm düştü.
Bilmiyorum; bu bir nasip mi,
yoksa bir imtihan mı?

Eğer kaderimde varsa,
eğer benim için hayırlıysa,
onu bana nasip eyle.

Kalpleri birleştiren Sensin,
Kaderleri yazan Sensin.
Her ruhun dünyada bir eşi vardır,
her kalbin beklediği bir kalp vardır.

Ben sevgiden korkuyordum.
Hep yalnız kalacağımı düşünüyordum.
Ta ki o kulun karşıma çıkana kadar…

Eğer bizim için hayırlı olacaksa,
bizi birbirimize nasip et.
Kalplerimizi birbirimize ısındır,
yollarımızı aynı yerde buluştur.

Çünkü Sen,nasip etmeyeciğini hayal ettirmezsin.
Sana sığınıyorum,
Sana güveniyorum.
Kalbimi de, kaderimi de Sana bırakıyorum.

hakkımda hayırlı olanı nasip et , amin …

© Fatime Qurbanova - 2026