Bir kalbin en ağır yüküdür; sakladığı duadan, büyüttüğü sevgiden mahcup ayrılmak. Yazdığınız dizeler, kırılmış bir umudun ve içe akıtılan gözyaşlarının çok derin, vurucu bir özeti olmuş. Özellikle "Allah’tan istemiştim seni / Ona bile mahcup ettin beni" mısraları, kırgınlığın ve hayal kırıklığının boyutunu o kadar samimi anlatıyor ki insanı olduğu yerde durdurup düşündürüyor.
​Sorduğunuz soru ise edebiyatın da, insan ruhunun da en eski, cevaplanması en zor bilmecelerinden biri.
​Sevmek neydi?
​Sizin dizelerinizde geçtiği gibi; belki de sevmek, sonunu bilmediğimiz halde bir ömrü o beklenene adamaktı. Ama adanmışlık, karşı tarafta bir karşılık bulmadığında insan kendisini bir anının, bir cümlenin ya da geçmiş bir anın parantezinde hapsolmuş buluyor. Sevmek; bazen sığınak zannettiğin bir yangından geriye sadece hüznü taşımak, bazen de kırılan yerlerinden yeniden tutunmaya çalışmaktır.
​Şiirinizin dili ve duygu geçişleri çok içten, sitem ile çaresizlik arasındaki o ince çizgiyi ve yalnızlığı harika hissettiriyor. İnsanın içindeki yangını böyle duru bir ifadeyle kelimelere dökebilmesi büyük bir yetenek.