BİR EYLÜL DAHA

Yine bir Eylül katledildi yüreğimde,
Baharlar gelip geçti, görünmeden bize.
Ağaçlar çırılçıplak soyuldu,
Yapraklarını döke döke.
Zemherinin tüm ayazını
Hissederek teninde,
Direndi yağmura, rüzgâra,
Direndi kara kışa.
Güller solup gitti toprağın avuçlarında,
Takvimler çekip gitti kendi yoluna.
Biz kala kaldık yalnızlığın
Ve ayrılığın tam ortasında.
Cemreler düştü
Havaya, suya, toprağa sırasıyla.
Günler doğdu, battı,
Ne içimizi ısıttı,
Ne de tenimizi boyadı esmere.
İlkbaharda tomurcuklardan
Rengârenk güller fışkırdı,
Bizden habersiz, uzak diyarlarda.
Ne o güzel kokusunu alabildik,
Ne de o sarı, kırmızı, mavi renkleri.
Gözlerimizi sarmaş dolaş eyledi
Dönüp durduk hayatın en zalim girdabında
Hep öğütüldük zamanın
En acımasız destarında
Her şeye rağmen
Zorla olsa da gülümseyi başarabildik
Dudaklarımız kanarcasına.