Her gece teslim oluyor gündüze,
Her günü boğuyor amansız gece.
Zaman çarkı böyle döner tekdüze,
Yıldızlar içinde saklı bilmece.

Boşlukta savrulur milyarlarca çağ,
Karanlık bir nehir, galaksiler bağ.
Işığın söndüğü o görünmez dağ,
Karadeliklerde saklı bilmece.

Nebula doğurur yeni bir günü,
Göklerin ne ilki belli ne sonu.
Evrenin o sonsuz, o sessiz fonu,
Kozmik izlerde saklı bilmece.

Biz kimiz bu devasa boşluğun içinde?
Bir toz zerresiyiz zaman çölünde.
Samanyolu döner sonsuz biçimde,
Sırlı tozlarda saklı bilmece.

Maddeyle enerjinin dansı bitmiyor,
Aklın sınırı bu ufka yetmiyor.
Ruhum göğe bakar, yerde yatmıyor,
Sonsuz boşlukta saklı bilmece.

Zaman bir bükülme, mekân bir oyun,
Işık yılı boyu eğiyor boyun.
Sırrını çözdün mü bu derin kuyun?
Kuantum ağında saklı bilmece.

Güneş fırtınası, pulsarın sesi,
Kozmosun göğsünde duran nefesi.
Belki de bir hiçlik bu gök kubbesi,
Sonsuz boyutlarda saklı bilmece.

Kuyruklu yıldızlar taşır geçmişi,
Bilinmez bu göksel çarkın gidişi.
Bir patlama sanki her şeyin başı,
Big Bang odlarında saklı bilmece.

Gezegenler döner bir mutlak düzende,
Bir hayret uyanır göğe süzende.
Aklın sınırları durur gezende,
Yörünge izinde saklı bilmece.

Topraktan gelsek de gözümüz gökte,
Ararız kendimizi her bir ilmekte.
Evren genişliyor bu son demekte,
Sonsuzun koynunda saklı bilmece.

.
Mustafa yaman
15 eylul 2026